Bejaardentehuizen; categoriaal onderzoek wederopbouw 1940-1965

Dit rapport bundelt de resultaten van onderzoek naar bejaardentehuizen uit de wederopbouw en presenteert een lijst met gebouwen van grote cultuurhistorische waarde.

Deze rapportage geeft een beknopt overzicht van de ontwikkeling van de bejaardenhuisvesting tot 1940. Vervolgens wordt ingegaan op de bejaardenzorg en -tehuizen in de periode 1940 – 1970. In het tweede deel wordt een preselectie gepresenteerd van de belangrijkste bejaardentehuizen in Nederland en uitgelegd hoe het onderzoeksteam tot deze preselectie is gekomen. Dit rapport is onderdeel van een reeks publicaties waarin de wederopbouwarchitectuur per gebouwtype onder de loep wordt genomen.

De wederopbouw

De architectuur en stedenbouw uit de periode 1940-1965 vertegenwoordigt een belangrijke ontwikkeling in de Nederlandse architectuurgeschiedenis. Het is een periode van herstel van oorlogsschade en van schaarste, maar ook van optimisme en vernieuwing. Kenmerk voor deze naoorlogse jaren is de introductie van nieuwe materialen, nieuwe verkavelingspatronen, een nieuwe wijkopbouw en een steeds belangrijkere rol voor het verkeer. In het kader van stedelijke vernieuwing staat de architectuur uit deze periode steeds vaker onder druk. Dit rapport helpt om de bestaande kwaliteiten van wederopbouwarchitectuur te herkennen zodat er zorgvuldig met dit soort gebouwen kan worden omgegaan.

Voor wie

Deze rapportage is voor beleidsmakers ruimtelijk beleid, erfgoedprofessionals en anderen die geïnteresseerd zijn in de architectuur van de wederopbouw.

Colofon

Rapportage wederopbouw
Tekst: Karel Loeff, Leon van Meijel, Pauline Opmeer
© Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed, 2005